Alex Palou won dit jaar met overmacht het kampioenschap, maar waar pakte de Spanjaard de meeste punten? We zoomen met 11 statistieken in op het afgelopen seizoen, waarbij we onder andere kijken naar de gescoorde punten per type circuit, de gemiddelde posities in de kwalificatie en de race, hoeveel plaatsen een coureur gemiddeld won of verloor en wie er door de meeste incidenten uitviel!

Alle 11 statistieken op een rij:

Aantal pole positions

Aantal overwinningen

Gescoorde punten op permanente circuits

Gescoorde punten op stratencircuits

Gescoorde punten op ovals

Aantal ronden aan de leiding

Afgelegde raceronden, ten opzichte van alle ronden

Gemiddelde kwalificatiepositie

Gemiddelde finishpositie

Gemiddelde winst of verlies vanaf startpositie

Percentage van de races uitgevallen door een incident

Aantal pole positions

Ondanks dat Alex Palou ook in de kwalificatietrainingen de dominante kracht was, is het toch opvallend dat maar liefst tien verschillende coureurs minimaal één pole position hebben gepakt. Naast Palou zijn Colton Herta en Pato O’Ward de enige andere coureurs die meerdere pole positions hebben behaald. De meest opvallende pole position is uiteraard die van rookie Robert Shwartzman in de Indy 500.

1. Alex Palou – 6
2. Pato O’Ward – 2
= Colton Herta – 2
4. Kyle Kirkwood – 1
= Scott McLaughlin – 1
= Robert Shwartzman – 1
= Will Power – 1
= Louis Foster – 1
= Josef Newgarden – 1
= Christian Lundgaard – 1

Aantal overwinningen

Alex Palou leek dit jaar lange tijd op weg naar het evenaren of zelfs verbeteren van het aantal overwinningen per seizoen, dat in handen is van AJ Foyt en Al Unser met 10 stuks. Van de laatste acht races won Palou er echter nog maar twee, waardoor hij op acht bleef steken. Dit gaf andere coureurs de kans om overwinningen te pakken, waardoor er dit jaar – net als de afgelopen twee jaar – zeven verschillende racewinnaars waren.

1. Alex Palou – 8
2. Kyle Kirkwood – 3
3. Pato O'Ward – 2
4. Will Power – 1
= Christian Rasmussen – 1
= Josef Newgarden – 1
= Scott Dixon – 1

Gescoorde punten op permanente circuits

Als er één type circuit is waarop Alex Palou bijna onverslaanbaar was, dan waren het wel de races op de permanente circuits. Van de zeven races op deze circuits won Palou er maar liefst vijf! Tijdens de andere twee races finishte hij bovendien alsnog op het podium. Een grote teleurstelling was de 21ste plaats van Josef Newgarden, die in zeven races op permanente circuits slechts 91 punten behaalde – oftewel gemiddeld 13 punten per race (wat gelijkstaat aan telkens als 17de finishen).

1. Alex Palou - 342
2. Christian Lundgaard - 212
3. Pato O’Ward - 193
4. Scott Dixon - 193
= Will Power - 193
6. Marcus Armstrong - 171
7. Colton Herta - 165
8. Felix Rosenqvist - 164
9. Kyle Kirkwood - 148
10. Scott McLaughlin - 145
11. Alexander Rossi - 140
12. Graham Rahal - 133
13. Rinus VeeKay - 129
14. Nolan Siegel - 120
15. Callum Ilott - 108
16. David Malukas - 101
= Christian Rasmussen - 101
18. Santino Ferrucci - 100
19. Louis Foster - 97
20. Kyffin Simpson - 93
21. Josef Newgarden - 91
22. Conor Daly - 80
23. Devlin DeFrancesco - 73
24. Sting Ray Robb - 68
25. Marcus Ericsson - 64
26. Robert Schwartzman - 63
27. Jacob Abel - 43

Gescoorde punten op stratencircuits

De stratencircuits waren het enige type circuits waar Alex Palou niet regeerde – die eer ging naar Kyle Kirkwood. Twee van Kirkwoods drie overwinningen behaalde hij op stratencircuits (Long Beach en Detroit). Palou pakte slechts één overwinning op de vier stratencircuits, in St. Petersburg. Opmerkelijk genoeg presteerden Kyffin Simpson en Marcus Ericsson eveneens sterk op deze circuits, terwijl met name Christian Rasmussen opviel door zijn tegenvallende prestaties (23ste met 39 punten).

1. Kyle Kirkwood - 165
2. Alex Palou - 117
3. Pato O’Ward - 114
4. Colton Herta - 112
5. Scott Dixon - 106
6. Christian Lundgaard - 102
7. Kyffin Simpson - 98
8. Marcus Ericsson - 94
9. Scott McLaughlin - 88
10. Will Power - 87
11. Rinus VeeKay - 79
= Felix Rosenqvist - 79
13. Josef Newgarden - 69
14. Marcus Armstrong - 68
15. David Malukas - 68
16. Graham Rahal - 62
17. Alexander Rossi - 60
= Sting Ray Robb - 60
19. Santino Ferrucci - 53
20. Robert Schwartzman - 50
21. Callum Ilott - 49
22. Conor Daly - 46
23. Christian Rasmussen - 39
24. Nolan Siegel - 38
25. Louis Foster - 37
26. Jacob Abel - 31
27. Devlin DeFrancesco - 29

Gescoorde punten op ovals

Ovals waren altijd het zwakke punt van Alex Palou, maar dit jaar veranderde dat totaal. Met zijn overwinning op de Indianapolis Motor Speedway pakte hij niet alleen zijn eerste Indy 500-zege, maar tevens zijn eerste oval-overwinning. Later dat jaar volgde er nog één zege op de Iowa Speedway. Hoewel Pato O’Ward op alle drie de type circuits in de top drie stond, waren de ovals toch zijn specialiteit. Zonder de lekke band in de race op de Nashville Superspeedway had hij het Palou in dit klassement nog knap lastig kunnen maken.

Een andere opvallende naam op de ovals is die van Christian Rasmussen. Natuurlijk pakte hij op de Milwaukee Mile zijn eerste ovalzege, maar afgezien van de seizoensfinale in Nashville finishte hij alle andere ovalraces in de top tien! Aan de andere kant van de medaille valt op dat geen enkele Andretti Global-coureur (Kyle Kirkwood, Colton Herta en Marcus Ericsson) in de top tien van dit klassement eindigde, terwijl ook Will Power dit jaar zeer matig presteerde op de ovals.

1. Alex Palou - 252
2. Pato O’Ward - 208
3. Christian Rasmussen - 173
4. Josef Newgarden - 156
5. Scott Dixon - 153
6. David Malukas - 149
7. Conor Daly - 142
8. Santino Ferrucci - 140
9. Felix Rosenqvist - 129
10. Marcus Armstrong - 125
11. Scott McLaughlin - 123
12. Kyle Kirkwood - 120
13. Christian Lundgaard - 117
14. Robert Schwartzman - 98
15. Rinus VeeKay - 97
= Alexander Rossi - 97
17. Colton Herta - 95
18. Kyffin Simpson - 91
19. Louis Foster - 79
20. Will Power - 77
21. Marcus Ericsson - 76
22. Devlin DeFrancesco - 69
23. Graham Rahal - 65
24. Callum Ilott - 61
25. Nolan Siegel - 55
26. Sting Ray Robb - 53
27. Jacob Abel - 49
28. Takuma Sato - 36
29. Hélio Castroneves - 20
30. Ed Carpenter - 16
31. Jack Harvey - 12
32. Ryan Hunter-Reay - 10
33. Kyle Larson - 6
34. Marco Andretti – 5

Aantal ronden aan de leiding

Ook als het gaat om het aantal ronden aan de leiding, was Alex Palou dit jaar een klasse apart. Toch domineerde hij niet elke gewonnen race volledig; zo leidde hij op weg naar zijn zege op Road America slechts zes ronden. Josef Newgarden is misschien wel de verrassende nummer twee, al kwamen 232 van de 393 gereden ronden aan de leiding uit de zaterdagrace op de Iowa Speedway.

Bijzonder was dat twee ‘one-offs’ van de Indy 500 relatief hoog eindigden: Takuma Sato en Ryan Hunter-Reay leidden tijdens de Indy 500 van dit jaar bijna de helft van de ronden! Wat eveneens opvallend is: van de 27 fulltime coureurs reden er 26 minimaal één ronde aan de leiding. Alleen Jacob Abel slaagde hier niet in.

1. Alex Palou - 778 (31,69%)
2. Josef Newgarden - 393 (16,01%)
3. Pato O'Ward - 258 (10,51%)
4. Kyle Kirkwood - 114 (4,64%)
5. Scott McLaughlin - 112 (4,56%)
6. David Malukas - 97 (3,95%)
7. Scott Dixon - 91 (3,71%)
8. Will Power - 87 (3,54%)
9. Graham Rahal - 59 (2,40%)
10. Christian Lundgaard - 53 (2,16%)
11. Conor Daly - 51 (2,08%)
= Takuma Sato - 51 (2,08%)
13. Ryan Hunter-Reay - 48 (1,96%)
14. Christian Rasmussen - 46 (1,87%)
15. Alexander Rossi - 33 (1,34%)
16. Marcus Armstrong - 28 (1,14%)
17. Colton Herta - 24 (0,98%)
18. Marcus Ericsson - 20 (0,81%)
19. Rinus VeeKay - 19 (0,77%)
20. Devlin DeFrancesco - 18 (0,73%)
21. Santino Ferrucci - 16 (0,65%)
22. Sting Ray Robb - 12 (0,49%)
23. Nolan Siegel - 11 (0,45%)
24. Felix Rosenqvist - 8 (0,33%)
= Robert Shwartzman - 8 (0,33%)
26. Kyffin Simpson - 6 (0,24%)
27. Callum Ilott - 5 (0,20%)
= Louis Foster - 5 (0,20%)
29. Jack Harvey - 3 (0,12%)
30. Ed Carpenter - 1 (0,04%)
31. Jacob Abel - 0 (0,00%)
= Kyle Larson - 0 (0,00%)
= Helio Castroneves - 0 (0,00%)
= Marco Andretti - 0 (0,00%)

Afgelegde raceronden, ten opzichte van alle ronden

In het klassement van wie de meeste raceronden aflegde, moest Alex Palou teamgenoot Scott Dixon en Graham Rahal voor zich dulden. Dixon miste alleen tijdens de Indy 500 drie ronden, verder reed hij alle overige races volledig uit. Ook Rahal finishte alle races, maar vooral de ovalraces vaak op achterstand.

Pato O’Ward was met drie races te gaan nog kansrijk om 100% van de raceronden uit te rijden, maar kreeg in Portland technische problemen en crashte in Nashville door een lekke band.

Het dramatische seizoen van Team Penske wordt ook in dit overzicht duidelijk. Van de fulltime coureurs was Will Power degene die de minste ronden wist af te leggen. Teamgenoot Scott McLaughlin deed het niet veel beter en kon naast Power alleen Siegel achter zich houden.

1. Scott Dixon - 2452 (99,88%)
2. Graham Rahal - 2432 (99,06%)
3. Alex Palou - 2427 (98,86%)
4. Felix Rosenqvist - 2426 (98,82%)
5. Colton Herta - 2409 (98,13%)
6. Marcus Armstrong - 2397 (97,64%)
7. Conor Daly - 2354 (95,89%)
8. Christian Lundgaard - 2351 (95,76%)
9. Pato O’Ward - 2346 (95,56%)
10. Kyle Kirkwood - 2329 (94,87%)
11. Marcus Ericsson - 2315 (94,30%)
12. David Malukas - 2294 (93,44%)
13. Robert Shwartzman - 2284 (93,03%)
14. Santino Ferrucci - 2253 (91,77%)
15. Rinus VeeKay - 2238 (91,16%)
16. Alexander Rossi - 2227 (90,71%)
17. Callum Ilott - 2183 (88,92%)
18. Louis Foster - 2177 (88,68%)
19. Christian Rasmussen - 2147 (87,45%)
20. Josef Newgarden - 2088 (85,05%)
21. Devlin DeFrancesco - 2080 (84,73%)
22. Sting Ray Robb - 2064 (84,07%)
23. Kyffin Simpson - 2052 (83,58%)
24. Jacob Abel - 1874 (76,33%)
25. Scott McLaughlin - 1835 (74,75%)
26. Nolan Siegel - 1793 (73,03%)
27. Will Power - 1657 (67,49%)
28. Hélio Castroneves - 200 (8,15%)
29. Takuma Sato - 200 (8,15%)
30. Ed Carpenter - 199 (8,11%)
31. Jack Harvey - 198 (8,07%)
32. Ryan Hunter-Reay - 171 (6,97%)
33. Kyle Larson - 91 (3,71%)
34. Marco Andretti - 4 (0,16%)

Gemiddelde kwalificatiepositie

Alex Palou was de voorgaande seizoenen niet altijd de sterkste coureur in de kwalificatie, maar heeft zich dit jaar duidelijk verbeterd. Mede dankzij zijn zes pole positions kwalificeerde hij zich dit jaar gemiddeld op plaats 3,47, ruim drie plaatsen voor de nummer twee (Pato O’Ward). David Malukas is de verrassende nummer drie – de coureur die overstapt naar Team Penske wist dit jaar vooral in de kwalificatie indruk te maken.

1. Alex Palou - 3,47
2. Pato O’Ward - 7,71
3. David Malukas - 9,59
4. Christian Lundgaard - 9,59
5. Felix Rosenqvist - 10,12
6. Will Power - 10,41
7. Colton Herta - 10,82
8. Scott McLaughlin - 11,18
9. Marcus Armstrong - 11,24
10. Josef Newgarden - 11,47
11. Scott Dixon - 11,53
12. Kyle Kirkwood - 12,18
13. Marcus Ericsson - 12,65
14. Louis Foster - 13,53
15. Nolan Siegel - 13,88
16. Alexander Rossi - 14,59
17. Graham Rahal - 14,76
18. Kyffin Simpson - 15,65
19. Christian Rasmussen - 17,35
20. Conor Daly - 17,47
21. Santino Ferrucci - 17,53
22. Rinus VeeKay - 18,88
= Callum Ilott - 18,88
24. Devlin DeFrancesco - 20,06
25. Robert Shwartzman - 20,47
26. Sting Ray Robb - 22,29
27. Jacob Abel - 25,41

Gemiddelde finishpositie

In de race was het uiteraard ook Palou die de beste zaken deed. De IndyCar Series kampioen van 2025 werd gemiddeld op de 4,06e positie geklasseerd. Dit is inclusief een 25ste plaats in Detroit, nadat hij door David Malukas de bandenstapels in was gedrukt. Ook hier is het verschil tussen de nummers één en twee (Pato O’Ward) bijna vier plaatsen is. Logischerwijs komt dit overzicht redelijk overeen met de kampioenschapsstand.

1. Alex Palou - 4,06
2. Pato O’Ward - 7,82
3. Scott Dixon - 8,29
4. Christian Lundgaard - 9,59
5. Kyle Kirkwood - 10,76
6. Marcus Armstrong - 10,88
= Colton Herta - 10,88
8. Felix Rosenqvist - 11,35
9. Scott McLaughlin - 13,18
10. Will Power - 13,24
11. Santino Ferrucci - 13,47
12. David Malukas - 13,53
13. Alexander Rossi - 13,76
14. Rinus VeeKay - 13,88
15. Christian Rasmussen - 14,29
16. Kyffin Simpson - 14,81
17. Josef Newgarden - 14,82
18. Conor Daly - 15,29
19. Graham Rahal - 15,71
20. Marcus Ericsson - 17,72
21. Nolan Siegel - 17,82
22. Louis Foster - 17,94
23. Callum Ilott - 18,47
24. Robert Shwartzman - 18,59
25. Sting Ray Robb - 19,53
26. Devlin DeFrancesco - 20,06
27. Jacob Abel - 22,69

Gemiddelde winst of verlies vanaf startpositie

Per race wordt door IndyCar een ‘Biggest Mover’-award uitgereikt aan de coureur die vanaf zijn startpositie de meeste plekken wist te winnen. Als deze prijs over het gehele seizoen zou worden uitgedeeld, zou deze eer gaan naar Rinus VeeKay. Doordat het Dale Coyne Racing-team tijdens de meeste raceweekenden pas laat de wagens goed afgesteld kreeg, kwalificeerde de Nederlander zich vaak slecht, waarna hij zich in de race naar voren moest knokken.

Datzelfde gold voor de nummer twee in het klassement, Santino Ferrucci. De AJ Foyt Racing-coureur kwalificeerde zich vaak slecht, ver achter teamgenoot David Malukas. Maar tijdens de race won hij vervolgens veel posities en finishte vaak voor Malukas, die gemiddeld de op twee na meeste plekken van het volledige veld verloor.

Naast Malukas staan ook Nolan Siegel, Louis Foster en Marcus Ericsson onderaan dit lijstje. Vooral Foster maakte dit jaar veel indruk tijdens de kwalificaties, inclusief zijn eerste IndyCar-pole position op Road America. Tijdens de races viel Foster vervolgens continu terug en finishte hij geen enkele keer in de top tien.

Dat het voor Ericsson een slecht seizoen was, lag niet specifiek aan de kwalificaties, maar aan de races. Daar verloor hij gemiddeld meer dan vijf posities, waardoor hij de slechtst geklasseerde Andretti Global-coureur sinds Devlin DeFrancesco in 2023 werd.

1. Rinus VeeKay +5
2. Santino Ferrucci +4,06
3. Scott Dixon +3,24
4. Christian Rasmussen +3,06
5. Sting Ray Robb +2,76
6. Jacob Abel +2,72
7. Conor Daly +2,18
8. Robert Shwartzman +1,88
9. Kyle Kirkwood +1,42
10. Kyffin Simpson +0,84
11. Alexander Rossi +0,83
12. Callum Ilott +0,41
13. Marcus Armstrong 0,36
14. Christian Lundgaard 0
= Devlin DeFrancesco 0
16. Colton Herta -0,06
17. Pato O’Ward -0,11
18. Alex Palou -0,59
19. Graham Rahal -0,95
20. Felix Rosenqvist -1,23
21. Scott McLaughlin -2
22. Will Power -2,83
23. Josef Newgarden -3,35
24. David Malukas -3,94
= Nolan Siegel -3,94
26. Louis Foster -4,41
27. Marcus Ericsson -5,07

Percentage van de races uitgevallen door een incident

Als laatste het klassement waarin je niet bovenaan wilt eindigen: wie beëindigde de meeste races dit jaar met een incident (een crash of botsing)? Deze ‘eer’ ging dit jaar naar Nolan Siegel, die vijf keer uitviel met een incident. Tevens miste hij één race (de zondagrace op de Iowa Speedway) door een crash op de zaterdag.

Het dramatische seizoen van Josef Newgarden wordt in dit overzicht ook duidelijk geïllustreerd: hij moest vier races beëindigen met een crash.

De enige fulltime coureurs die geen enkele keer uitvielen na een incident waren Christian Lundgaard, Graham Rahal, Marcus Armstrong en Scott Dixon.

In dit overzicht is geen rekening gehouden met de vraag of de coureur in kwestie ook het incident veroorzaakte. Zo werd Josef Newgarden twee keer slachtoffer van een fout van een ander, terwijl de enige crash van Pato O’Ward werd veroorzaakt door een lekke band.

1. Nolan Siegel - 5 (16 races)
2. Josef Newgarden - 4 (17 races)
3. Callum Ilott - 3 (17 races)
= Louis Foster - 3 (17 races)
= Sting Ray Robb - 3 (17 races)
= Will Power - 3 (17 races)
7. Felix Rosenqvist - 2 (17 races)
= Jacob Abel - 2 (16 races)
= Kyffin Simpson - 2 (17 races)
= Robert Schwartzman - 2 (17 races)
= Scott McLaughlin - 2 (17 races)
12. Alex Palou - 1 (17 races)
= Alexander Rossi - 1 (17 races)
= Christian Rasmussen - 1 (17 races)
= Colton Herta - 1 (17 races)
= Conor Daly - 1 (17 races)
= David Malukas - 1 (17 races)
= Devlin DeFrancesco - 1 (17 races)
= Kyle Kirkwood - 1 (17 races)
= Marcus Ericsson - 1 (17 races)
= Pato O’Ward - 1 (17 races)
= Rinus VeeKay - 1 (17 races)
= Santino Ferrucci - 1 (16 races)
= Kyle Larson - 1 (1 race)
= Marco Andretti - 1 (1 race)
26. Christian Lundgaard - 0 (17 races)
= Graham Rahal - 0 (17 races)
= Marcus Armstrong - 0 (17 races)
= Scott Dixon - 0 (17 races)
= Ed Carpenter - 0 (1 race)
= Hélio Castroneves - 0 (1 race)
= Jack Harvey - 0 (1 race)
= Ryan Hunter-Reay - 0 (1 race)
= Takuma Sato - 0 (1 race)