Simon Pagenaud reed een sterke seizoensfinale, de Fransman startte de wedstrijd als zesde en zou naarmate de tijd vorderde ook langzamerhand verder naar voren komen. Inhalen bleek echter enorm lastig in Monterey, dit had als gevolg dat ondanks dat de Penske coureur sneller was dan Scott Dixon die voor hem op de derde plaats reed, Pagenaud niet instaat was om Dixon in te halen om vervolgens wellicht richting de leiders te kunnen rijden. Zodoende moest Pagenaud zich tevredenstellen met de vierde plaats in de race en de tweede plaats in het eindklassement.

"Over het geheel genomen had ik het idee dat dit een geweldige race was. Volgens mij hebben we een mooie show neer kunnen zetten voor de fans, de bezoekersaantallen waren vandaag zeer goed hier, er is absoluut geen reden om ook maar ergens teleurgesteld over te zijn. Ik heb het hele weekend alles gegeven dat ik kon geven, zoals je hebt kunnen zien reed ik met mijn hart. We zijn voor de tweede maal tweede geworden in het kampioenschap, we wonnen het kampioenschap in 2016, ik denk dat deze statistieken allemaal voor zich spreken.

Wil ik het kampioenschap winnen? Natuurlijk wil ik dat maar ik ben evengoed hartstikke blij voor Josef (Newgarden) en het hele team, om in één seizoen zowel de Indianapolis 500 als het kampioenschap te winnen is echt een ongelooflijke prestatie. Ik had het heel erg naar mijn zin dit seizoen, ook vandaag vond ik het fantastisch. Het is jammer dat we niet voorbij Dixon konden geraken want ik had echt het gevoel dat we ook een kans hadden om Herta te passeren voor de overwinning. Maar het is wat het is, ik heb gedaan wat ik kon en het liep gewoon mijn kant niet op."